Column: Lieve mevrouw

‘Samen ben je niet alleen’ stond er op het Holly Hobbie-tegeltje dat mijn meisjeskamer vroeger sierde. De tekst schiet me te binnen op een mooie zomerdag, in het kapelletje van Binderen. Het is er stil en verlaten. Terwijl ik rustig op een bankje zit, komt er een lieve mevrouw binnen. Ze steekt een kaarsje op en begint te huilen.

samen zijn
Holly Hobbie – ‘Samen ben je niet alleen’

Opluchting en verdriet

“Het is vanwege mijn dochter”, zegt ze, terwijl ze haar tranen probeert te bedwingen. “Ze heeft vandaag goed nieuws gekregen van de dokter. Gelukkig maar, ze heeft twee kleine kindjes…” Ik kijk naar haar gezicht waarop een mengeling van opluchting en verdriet  te zien is. We praten even.

“Mijn man is ook ernstig ziek”, zegt ze. “Hij heeft prostaatkanker. Ze hebben vanalles bij hem moeten weghalen. Nu heeft hij een stoma, maar hij blijft er zo optimistisch onder.” Opnieuw staan er tranen in haar ogen. “Sorry, ik ben mijn hart aan het luchten”, zegt ze verontschuldigend. Ik knik haar bemoedigend toe.

“Bovendien ben ik zo vergeetachtig aan het worden”, zegt ze bezorgd. “Ze zeggen dat ik overspannen ben of iets dat daarop lijkt…” De lieve mevrouw zoekt naar woorden. “Bedoelt u een burn-out?” vraag ik haar. “Ja, dat is het”, zegt ze. “Af en toe kom ik gewoon niet meer op sommige woorden. Dan heb ik teveel aan mijn hoofd.”

Gewoon rechtdoor

Ik luister naar haar verhaal. De lieve mevrouw is speciaal naar het kapelletje komen fietsen. Het was wel even zoeken, want ze is er al jaren niet meer geweest. “Maar ik zei tegen mijn man: ik fiets gewoon rechtdoor langs het kanaal en dan ga ik op een gegeven moment rechtsaf en kom ik er vanzelf.”

Ten slotte staat ze op en maakt een foto van het houten Mariabeeld, waar toevallig prachtige rode rozen bij staan. “Die foto stuur ik naar mijn dochter. Ze vindt het vast onzin, maar ik denk dat Maria er niet minder om zal bidden”, zegt ze vol vertrouwen.

In gedachten bedank ik Moeder Maria voor de lieve mevrouw. Haar kwetsbaarheid ontroert me. Dan, voordat ze naar buiten loopt en op de fiets stapt, pakt ze mijn hand vast en geeft er een kneepje in. “Bedankt, lieverd”, zegt ze. Ineens knipper ik zelf een traantje weg. Zo zijn we allebei, op een mooie zomerdag, samen en niet alleen.

© Annemarie Latour

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.